หลายคนนิยามให้เรา มากมายยิ่งนักแต่จริงหรือไม่ไม่รู้
ยามเด็กฝัน เป็นนักเขียนจึงชอบอ่านหนังสืออย่างมาก
แต่แล้วเมื่อเขียนหนังสือ ส่งไปให้บ.ก.คนหนึ่งอ่าน
คำตอบที่ได้คือไปลอกใครมา น่าเศร้านักเด็กหนุ่มน้อย
ถูกคำถามที่คิดไม่ถึง จึงวางมือจากงานเขียนเพื่อเป็นนักเขียน
นับจากนั้นเขียนตามใจอยากเขียนก็เขียนใครเห็นก็อ่าน
หรือไม่มีใครอ่านก็ไม่เป็นไร ไม่สนใจว่าต้องเป็นหรือไม่
เพียงแต่จดจำไว้ เป็นของตัวเอง ทางบ้านอยากให้เป็นหมอ
แต่เราไม่ชอบความทุกข์นั่นไง หมอนะจะมีคนปกติไปหา
ซักกี่คนละ หลบเลี่ยงมาเป็นวิศวกรคอยรักษาเครื่องจักรดีกว่า
แต่ชีวิตก็เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ปัจจุบันกับทำงานที่หลากหลาย
ยิ่งนัก งานวิศวกรก็ทำ งานมวลชนก็ทำ งานระบบก็ทำ งานใดๆ
ที่นายใช้ทำหมด เป็นนักบรรยายก็เป็น เล่านิทานให้เด็กก็ได้
แต่งนิทานใหม่ๆ เล่าสดๆก็เคย เขียนบทละครเล่นเองก็เคย
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไปได้อย่างไร ดีไม่ดีไม่สำคัญ สำคัญที่
ได้ทำและกล้าทำซะด้วย จนคนนิยามว่าเรา ทำได้ทุกอย่าง
ขาดอย่างเดียสคือการทำไรที่ตรงเกินไป แต่แปลกเรากับยังทำ
แบบตัวเราตลอดไป แม้รู้ว่าแค่เปลี่ยนสักนิดก็จะก้าวไปได้ไกล
กว่านี้อีกมากนัก แต่เราต้องหลอกตัวเราด้วยหรือ แล้วหลอก
คนอื่นด้วยหรือ เราตรงและจริงจัง จริงใจ ไม่ดีหรอกหรือ เรา
เชื่อว่าต้องมีสักคนที่รู้จักเรา เราจะรอแม้ว่าชีวิตจะไม่เจอก็ตาม
เพราะเราไม่คาดหวังมากเหมือนแต่ก่อน และลดความทะเยอ
ทะยาน ของตัวเราไปมากเพียงใด แค่ทำสิ่งที่ดี และเราไม่ทุกข์
ก็พอเพียงแก่ชีวิตเราแล้ว แล้วเราจะพยายามตามความฝัน
ความหวังของเรา อย่างช้าช้า แม้ว่าจะไม่เจอก็ตามเราก็ได้
พยายามทำอย่างที่ต้องการแล้ว ได้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะ
เราได้ทำแล้วก็พอ.........................

....วันนี้มีความสุขดีกับปัจจุบัน....ไม่ฝันมากแต่ไม่ท้อ..
...แค่เข้าใจกันขนาดนี้ก็ดีมากแล้วละ...ชีวิต.........

อ่านหนังสือ
Sudoku
เขียนหนังสือ
ปลูกต้นไม้

-

-

-

สามก๊ก
อากาธาคริสตี้
ซุนวู่
นิยายสืบสวนทุกประเภท
หนังสือทุกชนิด
ฯลฯ

ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ถ้าอยากทำ

ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา ผู้ใดเห็นเรา ผู้นั้นเห็นธรรม

ทุกสิ่งคือความว่างเปล่า

เคยรักและเคยถูกรักก็พอ

ไม่ท้อถ้ามีเธอ